Badanie wziernikiem w obrazie odwróconym

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 05-09-2016

0

Obraz, jaki przy tem badaniu daje nam dno oka badanego, jest obrazem prostym, to zn. nieodwróconym. Powiększenie linearne jest dość znaczne, bo około 13-krotne. Za to szczupłe stosunkowo jest pole wziernikowe, t. j. przestrzeń dna, jaką można przy tem badaniu odrazu wzrokiem ogarnąć. Druga metoda wziernikowania, wprowadzona w roku 1852 przez Ruetego polega. na badaniu dna oka w obrazie odwróconym. Badanie odbywa się z odległości większej, 40—60 em. Przed okiem badanem, którego źrenicę oświetlamy za pomocą zwierciadła wziernikowego, trzymamy w odległości kilku cm soczewkę dwuwypukłą o sile 13 do 15 D. Soczewka ta wytwarza rzeczywisty i odwrócony obraz dna oka badanego, na który to obraz patrzymy przez otwór wziernika. Możemy przytem swobodnie używać własnej akomodacyi, albo zastąpić odpowiedniem szkłem wypuklem. Przy pewnej wprawie łatwo znaleść odległość, w jakiej ma być trzymana soczewka przed okiem badanem i w jakiej mamy umieścić Oko nasze wraz z wziernikiem, ażeby szczegóły dna oka widzieć najdokładniej. Przy tym sposobie badania powiększenie linearne szczegółów dna jest znacznie mniejsze, niż przy 476 stosunki przedstawiają się bardzo prosto, promienie bowiem odbite od oświetlonych szczegółów dna oka osoby badanej przybierąją po wyjściu kierunek równoległy i jako snop równoległy wpadają przez otwór w zwierciedle do oka badającego, które, będąc również miarowem, zbiera je na swej siatkówce. Dzięki temu przez pusty otwór we wzierniku widzimy ostro i wyraźnie wszelkie szczegóły dna oka badanego. Jest przytem koniecznym warunkiem, ażebyśmy przypatrując się tym szczegółom nie napinali wcale akomodacyi, co nie jest wcale rzeczą łatwą. Badany również nie powinien akomodować, bo przez to powiększa stan łamliwości swego oka, i promienie od dna jego odbite wychodzą już nie jako równoległe, lecz jako zbieżne. Ponieważ badanie odbywa się zazwyczaj w pokoju zaciemnionym, przeto badanemu, który drugiem okiem patrzy w ciemną przestrzeń i nie widzi żadnych przedmiotów, latwiej przychodzi to zwolnienie akomodacyi, niż badającemu. Jeżeli z jednej lub drugiej strony zachodzi jakaś wada refrakcyi, wtedy, żeby uczynić możliwem wyraźne widzenie dna oka, musi być ona wyrównaną odpowiedniego Szkła, wstawionego w otwór wziernika. W ten sposób zostają stworzone te same, wyżej opisane warunki optyczne, jakie panują przy obustronnej emmetropii. Tylko w takim wypadku, gdy z obu stron zachodzi ametropia o przeciwnym znaku, ale równa co do stopnia, można widzieć wyraźnie dno przez pusty otwór wziernika. Tak n, p. lekarz który ma MP 3 0 D widzi, bez wstawienia jakiejkolwiek soczewki w otwór wziernika, dno oka dalekowidza, którego HP = D. Znając stan własnej refrakcyi możemy ze soczewki, przez widzimy. Dzięki temu widzi. my czerwone dno badanego oka. Ażeby zmniejszyć stratę światła, które padając od lampy na płytkę nie tylko odbija się ku oku badanemu, ale także w znacznej części przez nią przechodzi w kierunku CX, użyl Helmholtz zamiast jednej płytki, kilku płytek razem złożonych. Daleko silniejsze oświetlenie dna oka otrzymuje się, jeśli płytki szklane zastąpimy zwierciadłem, z którego powłoka enfoliowa w środku została zdjęta, albo po prostu, jak to widzimy we wszystkich dzisiejszych wziernikach, jeśli użyjemy zwierciadła z otworem w środku. Przez otwór ten promienie odbite od szczegółów dna oka badanego wpadają wprost do źrenicy obserwatora. Zwierciadło wklęsłe najczęściej do wzierników używane, odbijając promienie lampy, skupia je i przez to silniej oświetla dno badanego oka. W pewnych wypadkach lepsze usługi oddaje jednak zwierciadło płaskie, przy którem odblask z dna oka jest słabszy. Wziernik oczny pozwala nie tylko oświetlić dno oka, ale może dać także dokładny obraz dna tego we wszystkich szczegółach. W tym celu możemy posługiwać się wziernikiem w dwojaki sposób. Pierwszego sposobu używał już sam Helmholtz. Przy tem badaniu zbliżamy się o ile możności jak najbardziej do oka badanego, trzymając wziernik tuż przed własnem okiem, O ile tak oko badane jak i badające (L) mają budowę miarową. [przypisy: dentysta Łódź, stomatolog Warszawa, gabinety stomatologiczne, stomatolog zielona góra ]

Comments are closed.