Drżenie gałek oczu (nystagmus) u ludzi

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 09-09-2016

0

Rozróżniamy nystagmus pochodzenia optycznego i przedsionkowego. Nystagmus pierwszy jest falujący to znaczy ruch gałki ocznej w obie strony jest równie silny, o jakimś kierunku nystagmus nie możemy mówić Nystagmus przedsionkowy jest rytmiczny, ruch powolny zmienia się z ruchem szybkim. Nystagmus przedsionkowy ma jeszcze dalszą właściwość: staje się on wyraźniejszym, jeśli zwracamy oko w kierunku ruchu szybszego. Staje się słabszym, ewentualnie ustępuje on, jeśli patrzymy się w kierunku ruchu powolnego oczu. Kierunek drżenia oznaczamy zawsze wedle kierunku silniejszego drżenia oczu, i tak nystagmus horizontalis jest to nystagmus, który odbywa się w kierunku poziomym ku stronie lewej pacyenta i przez skierowanie oczu ku stronie lewej się zwiększa, przy zwróceniu oczu ku stronie prawej się zmniejsza, ewentualnie zostaje zahamowanym. Nystagmus odbywa się zawsze w płaszczyźnie drażnionego drżenia półkolistego. Drżenie możemy wywołać u ludzi sztucznie przez obracanie ciała naokoło osi pionowej, przez zgęszczanie i rozrzedzanie powietrza w przewodzie zewnętrznym, działanie kaloryczne, galwaniczne, wreszcie przez drażnienie wprost przewodów półkolistych. Najrozmaitsze więc bodźce mogą wywołać podrażnienie zakończeń nerwu przedsionkowego, jedne wywołują to wprost jak n. p, działanie pr@u galwanicznego, inne dopiero pośrednio. Pośrednie to działanie przy próbach obrotowych, kalorycznych, przy próbie fistułowej, tlumaczymy sobie występowaniem ruchu endolimfy w przewodach pólkolistych. Ruch ten endolimfy dopiero działa jako bodziec, najpierw na maculae i eristae acusticae, i za ich pośrednictwem na zakończenia nerwu przedsionkowego. Ruch endolimfy, który ze względu na wiekość kanalików jest tylko mikroskopowy, może odbywać się w kierunku podwójnym, od utriculus przez bańkę ku węższemu końcowi kanału półkolistego i odwrotnie. W przewodzie poziomym jest ruch endolimfy w kierunku bańki skuteczniejszym, niż ruch od bańki ku końcowi węższemu, to znaczy, że ruch endolimfy w tym kierunku wywołuje nystagmus silniejszy i dłużej trwający. Ruch endolimfy w kierunku bańki wywołuje nystagmus ku stropię  przeciwnie. W obu pionowych przewodach ruch endolimfy od strony bańki ku końcowi węższemu jest skuteczniejszy. Ruch ten wywołuje nystagmus ku stronie podrażnionego labiryntu. Za zasadę przeto możemy uważać ; każdy labirynt wywołuje drżenie po swej stronie. Siła i czas trwania drżenia  u stronie drażnionego labiryntu ma się do siły i czasu trwania drżenia ku stronie przeciwnej jak 2:1, Dwa równocześnie działające bodźce, bodźce wywołujące nystagmus w tym samym kierunku dodają się w swem działaniu tak, że nystagmus ten tak co  do siły jak i czasu trwania stanowi sumę obu bodźców pojedynczych, Dwa równocześnie działające bodźce, wywołujące nystagmus w przeciwnych kierunkach, odejmują się od siebie. Jeżeli oba bodźce będą równie silne, w takim razie znoszą się wzajemnie, drżenie nie wystąpi, [przypisy: stomatolog płock, stomatolog lublin, Stomatolog Kraków, stomatologia katowice ]
IJ niektórych zupełnie normalnych ludzi spotykamy przy ustawieniach krańcowych oczu samodzielne drżenie. Nystagmus samodzielny spotykamy także w przypadkach patologicznych; może on być objawem podrażnienia lub ubytku czynności błędnika. I tak n. p, przy jednostronnem zupełnem zniszczeniu labiryntu lub też przy znacznem obniżeniu sprawności błędnika po jednej stronie spotykamy samodzielny nystagmus kołujący i poziomy w kierunku przeciwnym do zajętego błędnika. Tłumaczymy sobie to w sposób następujący: ponieważ przyjmujemy, iż z organu centralnego dochodzą stale do obu błędników bodźce symetryczne, przeto bodźce te przy obustronnie normalnym błędniku utrzymują się w równowadze bodźce te wytwapzają przedsionkowe napięcie mięśni ocznych, oczy pozostają w spokoju. Jeżeli usuniemy teraz z działania jeden labirynt, to przeważać będzie strona przeciwna i bodźce dochodzące do zdrowego labiryntu wywołują jego podrażnienie, skutkiem zaś ubytku wpływów hamujących labiryntu drugiego drżenie ku stronie swojej. Odpowiednio do tejże teoryi jest rzeczą zrozumiałą, że proces patologiczny obejmujący przedsionek, najpierw wywoła stan podrażnienia, później dopiero ubytek czynności tegoż organu, wynikiem podrażnienia będzie nystagmus ku stronie podrażnionej, patologicznie zmienionej.

Comments are closed.