Hipotezy akustyczne

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 09-09-2016

0

Od jąder tych idą połączenia do jąder mięśni ocznych tak, że przy drażnieniu nerwu przedsionkowego występują ruchy gałek ocznych, znane pod nazwą nystagmus. Druga część nerwu przedsionkowego kończy się w zastępującem jądrze nerwu przedsionkowego, który jest w połączeniu z motorycznemi komórkami rogów przednich rdzenia; drażnienie tej części powoduje zaburzenia równowagi.
Hipotezy CO do czynności otolitów. Obecnie istnieją pod tym względem dwa kierunki, jedni przyznają otolitom czynność słuchową, drudzy czynność statyczną, wreszcie trzeci szereg badaczy obiera drogę pośrednią.
Hipotezy akustyczne. Otolity ryb znane były podobno już Arystotelesowi i Pliniuszowi. Znane są one także w wiekach średnich, używano kamyczków tych jako amuletów lub w stanie sproszkowanym przy kolce i bólach głowy. Obecność ich u człowieka wykryto dopiero z początkiem 19.go wieku (Bresehet). Już do czasów Helmholtza istniał cały szereg hipotez, przeważnie czysto fantastycznych, hipotez przyznających otolitom funkcye słuchowe.
O wiele ważniejszą jest praca Helmholza w tym kierunku (1870). Grupki małych, krystalicznych ciałek, leżących na błonce plamek słuchowych (maculae acusticae) i z nią ściśle prawdopodobnie złączonych, wydają mu się w wysokim stopniu odpowiedniemi, aby przy każdym silniejszym ruchu płynu błędnikowego wywoływać mechaniczne podrażnienie zakończeń nerwowych. Podczas gdy delikatna błonka plamek tych wraz z wplecioną masą nerwową porusza się w ślad ruchu płynów, ciężkie stosunkowo kryształki z wolna zaledwie mogą być wprawione w ruch i to ruch powolny, przyczem zakończenia nerwów ulegają rwaniu i uciskowi. W ten sposób ruch udzielony otolitom przenosi się na zakończenia nerwowe. [przypisy: klinika stomatologiczna warszawa, stomatologia dziecięca warszawa, stomatologia estetyczna, stomatologia estetyczna kraków ]
Meyer porównuje otolity z tęczówką, przyznając im czynność akomodacyjną, zadaniem ich byłoby chronić ucho od zbyt silnych bodźców. Hen sen wykazal, że n. p. raki reagują na szmery, które zostają wywołane przez uderzenie n. p. naczynia; jeżeli atoli szybkość i siła uderzeń jest taką, iż nie wywołuje ona szmeru, wtedy reakcya znika.
Hypotezy statyczne. Doświadczenia Kreidla: Autorowi temu udało się u raków zastąpić piasek otolitów w otoczenie ziarnkami Ferrum oxyd hydrog reduct. Po zaopatrzeniu zwierząt żelaznymi otolitami można było przy pomocy elektromagnesu stwierdzić, że przy przepuszczaniu prądu przez magnes zwierzęta wykonywały ruchy wyrównawcze całego ciała i oczu. Ruchy te ciała są różne od ruchów, które wykonywa zwierzę, jeżeli cząstki żelaza przykleimy do skóry. I tak zwierzęta maja położenie skośne ciała, Położenie to tern, że magnes wywołuje przyciąganie części żelaznych w otocyście, co znowu skutkiem ich przesuwania się wywołuje podrażnienie włosków słuchowych ; zwierzę doznaje skutkiem tego fałszywego wyobrażenia, iż stoi skośnie. Stara się więc ono zrównoważyć to, istniejące atoli tylko w wyobraźni zwierzęcia, położenie przez rzeczywiste skośne ustawienie ciała. ku stronie przeciwnej. Za teoryą statyczną przemawiają też doświadczenia Krei dla nad głuchoniemymi

Comments are closed.