Podczas badania chorego lezacago na wznak chory lezy plasko na lózku z nieco uniesiona glowa oraz z wyprostowanymi i rozstawionymi dolnymi konczynami

Podczas badania chorego leżącago na wznak chory leży płasko na łóżku z nieco uniesioną głową oraz z wyprostowanymi i rozstawionymi dolnymi kończynami. Wprawdzie, gdy dolne kończyny są nieco zgięte w stawach biodrowych i kolanowych, powłoki brzuszne są mniej napięte, co ułatwia obmacywanie. Niemniej należy ćwiczyć się w obmacywaniu brzucha bez zgięcia kończyn, nie zawsze bowiem jest ono możliwe czy to wskutek nieprzytomnego stanu chorego, czy też bólów, które powstają podczas zginania kończyn. Toteż badanie ze zgiętymi dolnymi kończynami polecam tylko wtedy, gdy napięcie brzucha jest znaczne. Bada się nie końcami palców, lecz całą ręką położoną płasko. Ręce badającego nie powinny być zimne, by uniknąć wzmożenia napięcia ściany brzusznej. Badać należy łagodnie, silny bowiem ucisk wywołuje nieraz ból oraz odruchowy kurcz mięśni brzusznych, a to utrudnia badanie. Bada się brzuch zasadniczo na czczo lub po lekkim posiłku, w ni ektćrych jednak przypadkach także po większym jedzeniu, gdyż wtenczas łatwiej się stwierdza np. stawianie się żołądka lub jelit. W przypadkach ze skłonnością do zaparcia stolca badanie nieraz trzeba poprzedzić przez należyte oczyszczenie przewodu pokarmowego. Bada się brzuch podczas głębokiego wdechu i wydechu zwracając uwagę, by chory oddychał przeponą. Często trzeba chorego nauczyć takiego oddychania. W tym celu kładziemy lewą jego dłoń na lewe podbrzusze i polecamy oddychać tak, by dłoń podczas wdechu podnosiła się. [więcej w: amlodypina, alemtuzumab, leczenie kanałowe pod mikroskopem ]