Doświadczenia Scheinerowskiego

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 22-06-2018

0

Doświadczenia Scheinerowskiego przeprowadza się z dwoma otworkami z których jeden zasłonięty jest szkiełkiem czerwonem c, a drugi zielonem. Wiadomo, że patrzą przez takie otworki na świecący punkt w ekranie, który znajduj się w punkcie sprzężonym z siatkówką naszego oka, widzimy go pojedyńczo. Jeśli oko jest miarowe, musi ten punkt świetlny znajdować się tak daleko, żeby promienie idące od niego do oka mogły być uważane za równoległe. Jeżeli oko ma n. p. Read the rest of this entry »

Przesuniecie tęczówki podczas akomodacji

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 22-06-2018

0

Zmianę tę najłatwiej jest zauważyć, przyglądając się oku od strony skroni. Uderza nas wtedy przede wszystkiem, że przednia komora w chwili akomodacyi staje się płytszą. W związku z innemi zjawiskami spostrzeganemi w oku które akomoduje, musimy to wysunięcie ku przodowi przypisać wypukleniu przedniej powierzchni soczewki. Wedle Helmholza środek przedniej powierzchni soczewki podczas największego wysiłku akomodacyi wysuwa się k przodowi. Bardzo przekonywającego dowodów co do zmiany powierzchni soczewki podczas akomodacyi dostarczają obrazki będzie zbyt mała, przetną się one przed siatkówką, a na siatkówce powstaną dwa obrazki skrzyżowane, które oko będzie widziało w ułożeniu zgodnem. Read the rest of this entry »

Zmiana kształtu soczewki

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 22-06-2018

0

Schejn (1885) i Tscherning z teoryami, które różniły sie dyametralnie od poglądów Helmholtza. Tscherning usiłował dowieść, że więzadełko Zinna ulega podczas akomodacyi nie zwiotczeniu, lecz przeciwnie napięciu, że przez to przednia powierzchnia soczewki przypłaszcza się na obwodzie, ale zarazem bardziej wstecz pochyla, a tylko środkowa jej część, z powodu obecności twardego, mniej podatnego jądra wypukła się ku przodowi tak, że całość przedniej powierzchni przypomina kształtem tzw. rogówke stożkowatą (keratpconus) i analogicznie daje się określić nazwą lenticonus. Nowsze jednak badania Hessa (1897—1899) obalają te zapatrywania Tscherninga, a natomiast silnie przemawiają za teoryą Helmholtza. Hess wykazał, że oprócz niewątpliwego wypuklania się przedniej powierzchni soczewki, którego dowodzi zmiana obrazków Purkinje-Sansona, soczewka w całości obniża się, opada na dół podczas aktu akomodacyi. Read the rest of this entry »

Zjawisko Brucke’a

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 21-06-2018

0

W umieścić swą głowę w obrębie tego stożka, ażeby nie zasłaniała  całości jego przekroju. W tych warunkach promienie światła wpadającego z poza pleców obserwatora mogą się obok jego głowy dostać do źrenicy oka osoby badanej i odbite od dna tego oka trafia do źrenicy obserwatora. Z tego powodu ujrzy on w głębi oka badanego odblask czerwony. Zjawisko to po raz pierwszy zauważył roku 1850 Brucke, a już w roku następnym Helmholtz wynalazł wziernik oczny czyli oftalmosk0p, żeby nie tylko wydobyć czerwony odblask źrenicy, lecz także widzieć z wielką dokładnością wszelkie szczegóły jakie dno przedstawia i to zupełnie niezależnie od refrakcyi. Pierwotny swój pomysł oparł Helmholtz na następującej zasadzie : jeśli badając w zaciemnionym pokoju umieścimy źródło światła (płomień jasnej lampy) obok osoby badanej i patrzymy przez płytkę szklaną MN o równoległych ściankach na oko badane, to możemy z łatwością wyszukać takie skośne położenie płytki. Read the rest of this entry »