Ruch celowy

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 09-09-2016

0

Według Cyona nazwą niekoordynacyi lub ataksyi obejmujemy te ruchy, które polegają na niepotrzebnej innerwacyi mięśni antagonistów lub na braku innerwacyi mięśni, które mają wykonać pewien ruch.
Do powstania ruchu celowego potrzeba: 1) by równocześnie pewna grupa mięśni uległa innerwacyi, 2) aby ta innerwacya różnych mięśni była w pewnym stosunku, t. j. jeden mięsień musi być słabiej, drugi silniej pobudzony, odpowiednio do tego czy ten czy inny obejmuje główną rolę przy ruchu. Różnica pomiędzy tymi dwoma czynnikami jest ta, iż pierwszy rozstrzyga, który wogóle z mięśni ma ulec skurczowi, drugi, jak silnie ma się kurczyć odpowiedni mięsień. Wedle Cyona organem obwodowym koordynacyi ruchów
Ewald zwracał baczną uwagę na zachowanie się zwierząt w czasu pooperacyjnem usunięciu błędnika. U zwierząt tych zauważył Ewald jako pozostałości ubytku czynności błędnika objawy znane pod nazwą atonii, astenii i astazyi mięśni. Atonia objawia się mięśni nieczynnych, astenia obniżeniem siły mięśni działających, astazya zmniejszeniem precyzyi w wykonywanych ruchach mięśni. Obok tego przyjmuje jeszcze Ewald zmniejszanie się czucia mięśniowego. I Ewald przyjmuje odpowiednio do teoryi Macha, Brenera i Browna, że swoistym bodźcem mechanicznym dla błędnika są czynne i bierne prostolinijne jak i kątowate ruchy ciała; aby atoli wytlumaczyć podane przez siebie objawy atonii, astenii i astazyi, przyjmuje on, że nerwowe labiryntu stale znajdują się w stanie tonicznego obudzenia, wywołujące na drodze odruchowej napięcie muskulatury (mięśni poprzecznie prążkowanych). Jest to tzw. tonus błędnikowy Ewalda.
Jednak ten t. zw. tonus błędnikowy nie jest warunkiem nieodzownym dla utrzymania normalnych czynności mięśni. Widzieliśmy bowiem powyżej, że u głuchoniemych, u których brak zawrotu obrotowego i galwanicznego, funkcya mięśni jest normalną i to przy najrozmaitszych ruchach. Tak samo i u zwierząt po zniszczeniu labiryntu zaburzenia motoryczne po pewnym czasie się wyrównują. Widocznie więc nie tylko labirynt zawiera drogi nerwowe, które na drodze odruchowej utrzymują normalne napięcie męśniowe. Fakt, że usunięcie móżdżku wywołuje trwalsze zmiany w napięciu mięśni niż usunięcie błędnika, przemawia za istnieniem drugiego ośrodka. Ośrodek ten: którym jest móżdżek, otrzymuje bodźce tak drogą nerwów przedsionkowych, jak i drogą mięśni, stawów, ścięgien, skóry. [patrz też: stomatolog płock, stomatolog lublin, Stomatolog Kraków, stomatologia katowice ]
Móżdżek nie jest tylko ośrodkiem napięcia mięśniowego, lecz również ośrodkiem służącym do utrzymania równowagi ciała. W móżdżku znajduje się ośrodek innerwacyi kończyn, w chorobach móżdżku występują objawy podobne jak przy zmianach w labiryncie, jak zawrót głowy, zatoczenie się, bezład mięśni, nystagmus itd. Jednak móżdżek nie jest stanie w zupełności zastąpić nam błędnik. W powyżej podanych doświadczeniach wspomniano, że pewne funkcye z ubytkiem labiryntu wypadają raz na zawsze i tak n. p. u ptaków latanie staje się niemożliwe, ludzie po zniszczeniu  labiryntu traw w pewnych warunkach poczucie linii pionu.

Teorya Cyona

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 09-09-2016

0

Od organu centralnego dochodzą do obu przedsionków bodźce, które normalnych warunkach wzajemnie się równoważą. Gdy wywołamy po jednej stronie, przez przyłożenie katody, katelektrotonus w nerwie przedsionkowym, to przewodnictwo po tej stronie będzie lepsze, bodźce idące od centrum, łatwiej do obwodu, z przewagą odpowiedniego labiryntu i występowaniem nystagmus ku stronie katody. Odwrotnie jeżeli przez przylożenie anody wywołamy tmelektrotonus i przez to gorsze przewodnictwo w nerwie, to przewaga będzie po stronie drugiej, kierunek nystagmus jest przeciwny.Z powyższych obserwacyi czynionych tak na zwierzętach jak i na ludziach, musimy wysnuć wniosek, że błędnik jest organem obwodowym, który reguluje ruchy tak głowy jak i całego ciała, organem mającym wybitne znaczenie tak dla napięcia, jak i dla sprawności mięśni. Funkcye te spełnia on dzięki mięśniom z jądrami mięśni ocznych i mięśni całego ciała. Zakres działania błędnika wedle pewnych autorów jest szerszy, ma to być osobny organ zmysłu, przy pomocy którego posiadamy świadomość położenia naszej głowy, szczególnie w kierunku linii pionu, i świadomość położenia naszego ciała w przestrzeni. Odpowiednio do tego musimy uważać błędnik jako organ osobnego zmysłu, zwanego już to zmysłem statycznym  przestrzeni. Czynność błędnika w normalnych warunkach bezwiedną, jak wszystkie czynności wegetacyjne. Do świadomości naszej dochodzi czynność dopiero w razie działania podniet prawidłowych, wywołujących objawy zawrotu głowy.
Już powyżej przytoczyłem kilka teoryi tyczących się funkcyi błędnika. Na wzmiankę zasługują tutaj jeszcze dwie teorye, a mianowicie Cyona. i Ewalda.
Teorya Cyona : Kanały półkoliste są obwodowym organem zmysłu przestrzeni; bodźce działające na zakończenia nerwowe w bańkach tychże kanałów, wywołują wrażenia, na których opieramy nasze spostrzeżenia trzech kierunków przestrzeni; wrażenia, które odnosimy za pośrednictwem każdego pojedynczego przewodu, odpowiadają trzem kardynalnym kierunkom przestrzeni. [patrz też: stomatolog płock, stomatolog lublin, Stomatolog Kraków, stomatologia katowice ]
Przy pomocy tychże wrażeń przestrzeni wytwarza się w naszym mózgu wyobrażenie idealnej przestrzeni trójwymiarowej. Do tej to przestrzeni odnosimy wrażenia innych zmysłów. Wrażenia te pozwalają nam na umiejscowienie otaczających nas przedmiotów i wywołują świadomość położenia naszego ciała w przestrzeni.
3.    Odpowiednio do podniet nerwu przedsionkowego reguluje organ centralny ppzeštrzeni rozdział i stopień siły innerwacyi, która ma być udzieloną mięśniom oczu i całego ciała, przy ruchach ich w trzech głównych kierunkach puestrzenł.
4.    Zaburzenia występujące po wypadnięciu czynności przewodów półkolistych odnosimy: a) do zabuvzeń zmysłu wzroku, do t. zw. zawrotu oczpego, wywołanego brakiem współdziałania pomiędzy przestrzenią zmysłu wzroku a łoomiędzy powyżej wymienioną przestrzenią idealną; b) do skutkiem tego powstającego zamieszania naszych wyobrażeń przestrzennych co do pozycyi naszego ciałtl w przestrzeni i naszego stosunku do widzianych przedmiotów, c) do nieprawidłowego rozdziału siły innerwacyi odpowiednich mięśni.