Pozorne ruchy cieni entoptycznych

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 12-01-2018

0

Dla rozróżnienia, czy dana plamka w obrębie jasnego kręgu jest cieniem pochodzącym od ciałka nieruchomego, czy też ruchomego, należy poruszyć okiem i przekonać się, czy wykona ona tylko ruch pozorny. czy też zostanie wprawiona w ruch rzeczywisty. W pierwszym wypadku plamka zmieni swe położenie względem obwodu kręgu jasnego, który odpowiada brzegowisku oka t. j. w odległości 13—14 mm. przed środkiem rogówki. Wiadomo, że z ogniska tego wychodzące promienie przebiegają w ostatniem środowisku, a więc w ciele szklistem, równolegle do osi. Doświadczenie urządza się w ten sposób, że za pomocą soczewki wypukłej skupiamy promienie lampy lub świecy b w całym otworze nieprzeźroczystego ekranu c, który to otwór się właśnie w punkcie ogniskowym przednim badanego oka. W tych warunkach powstaje w ciele szklistem snop równoległych promieni, wytwarzający na siatkówce oświetlony kręg tego kształtu i tej wielkości, co źrenica. Już ograniczenie tego kręgu jasnego zależy od cienia, jaki rzuca na siatkówkę tęczówka. Stąd badany zauważyć może najdrobniejsze niedokładności brzegu źrenicy, która nigdy prawie nie stanowi idealnego często przedstawia te nierówności, czy to wskutek wysterczania warstw barwikowej z poza brzegu źrenicznego (ektopia uveae), czy to z powodu resztek embryonalogi błony źrenicznej, nie wspominając już o zmianach patologicznych, jak tylne tęczówkowe zrosty i przyczepy. Toż samo ruchy własnej źrenicy może badany w ten sposób doskonale spostrzegać jako powiększanie i zmniejszanie się jasnego kręgu n. p. przy zasłanianiu i odsłanianiu drugiego oka, (oddziaływanie współczulne). W obrębie samego kręgu jasnego spostrzega badany cały szereg zjawisk entoptycznych w postaci mniej lub więcej wyraźnych cieni. Często widzi się drobne krążki, w środku błyszczące, wykonujące w obrębie jasnego pola ruchy zależne od mrugania powiek. Krążki te pochodzą od drobnych kropelek, prawdopodobnie tłuszczu, na przedniej powierzchni rogówki. Mrugając powiekami widzimy przy wpatrywaniu się w odległy punkt świecący jasne smugi, wychodzące górę i w dół, Jest to skutek działania, po części cylindrycznego, po części pryzmatycznego, warstewki łez przylegającej do brzegu powieki górnej i dolnej. Warstewka taka tworzy rodzaj pryzmatu, o przedniej ścianie wklęsłej, a podstawą zwróconego do krawędzi powiekowej. Pryzmat ten zmienia obraz punktu w smugę wyciągniętą ku jego podstawie. Przytem dolna smuga zależy od górnej powieki, a górna od dolnej, a to z powodu odwrotnej projekcyi obrazków siatkówkowych. Przekonać się o tem możemy zasłaniając kartką raz brzeg górnej, raz dolnej powieki. Oprócz wszystkich zboczeń i niedokładności, mających swe źródło w stosunkach refrakcyjnych, w krzywiznach powierzchni łamiących i we współczynnikach załamania, posiada jeszcze praw ptyczny, pewne braki w przeźroczystości swych ośrodków łamiących. Sciśle biorąc, nie znamy ciał zupełnie przeźroczystych, t. j. takich, któreby przepuszczały przez się wszystkie promienie. Nawet ciała, uchodzące za najbardziej przeźroczyste, pochłaniają pewną część promieni, a pewną ich część znowu odbijają. [hasła pokrewne: klinika stomatologiczna warszawa, dentysta płock, stomatologia estetyczna, dentysta mokotów ]

Powstawanie entoptycznyeh cieni naczyń siatkówkowych

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 12-01-2018

0

Powstawanie entoptycznych cieni naczyń siatkówkowych wytlumaczyl Henryk Myller w następujący sposób: Jeśli jako źródła światła używamy płomienia świecy lub lampy, wtedy obraz tego płomienia wytworzony na siatkówce, w oku pogrążonem zresztą w ciemności, odbija promienie i oświetla nimi wnętrze gałki ocznej. O ile posługujemy się soczewką wypukłą, skupiając nią silne światło na przeświecającej twardówce oka, wtedy ten punkt ogniskowy stanowi również źródło światła, rozjaśniające wnętrze oka. W jednym i drugim przypadku rozgałęzienia tętnicy i żyły siatkówkowej, które, ja.k wiadomo, przebiegają w warstwie położonej przed warstwą pręcików i czopków, rzucają cienie, które przez tę wrażliwą warstwę mogą być odczute jako różnica w oświetleniu. Pozostaje tylko wytlumaczyć, dlaczego nie widzimy cieni tych w zwezanych warunkach, kiedy dzienne światło wpada do oka przez otwór źreniczny. Dzieje się tak dlatego, że owe części wrażliwej warstwy siatkówki, które stale są zasłonięte gałązkami naczyniowemi, przepuszczającemi małą tylko ilość światła, nie ulegają nigdy temu znużeniu, co części wystawione nieustannie na podniety świetlne, i dzięki temu posiadają wyższy stopień wrażliwości. Ta silniejsza wrażliwość sprawia, że zmniejszoną ilość światła w cieniu źrenicy i zajmie nowe położenie zatrzymując się nieruchomo w tej samej chwili, kiedyśmy gałkę oczną wstrzymali w obrocie. Oznacza to, że odnośne zaćmienie jest uwięzione w strukturze, czy to tkanki rogówkowej, ezy soczewkowej. Jeśli zaćmienie znajduje się przed płaszczyzną źrenicy plamka poruszy się zgodnie z ruchem oka, jeśli za płaszczyzną źrenicy h, przesunie się w kierunku przeciwnym. Jeśli zaćmienie znajduje się w samejże płaszczyźnie Źrenicy i, plamka nie wykona wcale ruchu pozornego i zachowa względem obwodu kręgu położenie niezmienione. Inaczej ma się rzecz z zaćmieniami ruchomemi. Przy najlżejszym ruchu oka poruszają się one również, ale mogąc płynąć swobodnie, czy to w ciele szklistem (o ile takowe jest patologicznie rozwodnionem), czy n. p. w cieczy wodnej przedniej komory, nie zatrzymują się w chwili wstrzymania obrotu oka, lecz płyną dalej na mocy bezwładności. O wiele ściślejsze oznaczenie położenia zaćmień w obrębie przeźroczystych środowisk oka daje się uskutecznić w sposób przedmiotowy, za pomocą wziernika ocznego, o którym będzie mowa w jednym z następnych rozdziałów. Purkinje (1819) pierwszy zwrócił uwagę na możność widzenia entoptycznych cieni rozgałęzień tętnicy i środkowej siatkówki (art etvena retinae). Wystarczy w ciemnym pokoju w niewielkiej odległości od oka z boku poruszać po brzegach, a ciemnym środku, albo odwrotnie. Są to drobne skazy, względnie wakuole w miąższu soczewki. Rzadko kiedy występują smugi ułożone w postaci ramion litery Y, względnie w postaci nieregularnie gwieździstej, zależnie od anatomicznego rozkładu włókien w soczewce. Natomiast bardzo często bywają dostrzegane i to nawet przez osoby nie obdarzone wcale szczególnym darem spostrzegawczym cienie drobnych ciałek półprzeźroczystych. O ile cienie te są tak wyraźne i duże, że się je widzi w zwyczajnych warunkach na byle jasnem, jednostajnie zabarwionem tle, muszą być uważane już za objaw patologiczny. Cienie te mają postać szarych punktów i niteczek, sznureczków z węzełkami, nieregularnych strzępków, kłaczków, błonek etc. [hasła pokrewne: klinika stomatologiczna warszawa, dentysta płock, stomatologia estetyczna, dentysta mokotów ]