Terapia tlenowa w podejrzeniu ostrego zawału mięśnia sercowego ad 6

Wstawka pokazuje te same dane na rozszerzonej osi y. Tabela 3. Tabela 3. Punkty końcowe w trakcie i po hospitalizacji. Dane dotyczące umieralności uzyskano dla wszystkich pacjentów z zapisów szwedzkiego Krajowego Rejestru Populacji (patrz dodatek dodatkowy). Wśród pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do przyjmowania tlenu, 5,0% (166 z 3311) zmarło w ciągu roku po randomizacji, w porównaniu z 5,1% (168 z 3318) losowo przydzielonych do otaczającego powietrza (współczynnik ryzyka, 0,97, 95% przedział ufności [ CI], 0,79 do 1,21, P = 0,80) (rys. 2 i tabela 3 oraz rys. S1 w dodatkowym dodatku). Odpowiednia 1-roczna śmiertelność w populacyjnej populacji wyniosła odpowiednio 4,7% (141 z 3014) i 5,1% (163 z 3212) (współczynnik ryzyka, 0,91, 95% CI, 0,72 do 1,14, P = 0,40) (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Ustalenia dotyczące pierwotnego punktu końcowego były spójne we wszystkich wcześniej zdefiniowanych podgrupach (ryc. S1 w Dodatku uzupełniającym).
Ponowna hospitalizacja z zawałem serca w ciągu roku wystąpiła u 126 pacjentów (3,8%) przypisanych do grupy tlenowej, a 111 pacjentów (3,3%) przypisano do grupy otaczającego powietrza (współczynnik ryzyka, 1,13, 95% CI, 0,88 do 1,46; P = 0,33). Złożony punkt końcowy zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub ponownej hospitalizacji z zawałem serca wystąpił u 275 pacjentów (8,3%) w grupie z tlenem i 264 pacjentów (8,0%) w grupie z powietrzem otaczającym (współczynnik ryzyka, 1,03; 95% CI, 0,87 do 1,22; P = 0,70). Nie stwierdzono istotnej różnicy między tymi dwiema grupami po 30 dniach w odniesieniu do zgonu, ponownej hospitalizacji z zawałem mięśnia sercowego lub złożenia tych dwóch punktów końcowych. Dane o najwyższym zmierzonym poziomie bardzo czułej troponiny sercowej T podczas hospitalizacji były dostępne dla 3976 z 5010 pacjentów (79,4%) z potwierdzonym zawałem mięśnia sercowego, i ta miara nie różniła się istotnie pomiędzy badanymi grupami (Tabela 3 i Rys. S2 w Dodatek dodatkowy).
Wyniki wśród pacjentów, którzy nie zostali wpisani do badania
W okresie próbnym w rejestrze uczestniczącym w rejestrze SWEDEHEART zgłoszono łącznie 22 872 pacjentów z potwierdzonym zawałem mięśnia sercowego, z których 5010 (21,9%) było włączonych do badania DETO2X-AMI. Pozostałe 17 862 pacjentów z potwierdzonym zawałem serca, którzy nie podlegali randomizacji, było obarczonych większym ryzykiem we wszystkich punktach końcowych, które rozważaliśmy (tabela S1 w dodatkowym dodatku), częściej byli przyjmowani z dusznością i po zatrzymaniu krążenia, i mieli znacznie gorsze wyniki ( Tabela S2 w Dodatku Uzupełniającym) niż osoby z potwierdzonym zawałem mięśnia sercowego, które zostały włączone do badania. Pacjenci z podejrzeniem, ale nie potwierdzonym zawałem mięśnia sercowego, którzy nie byli włączeni do badania, nie są rejestrowani w rejestrze SWEDEHEART, a zatem dane dla takich pacjentów nie były dostępne dla porównania.
Dyskusja
To badanie kliniczne z udziałem pacjentów z podejrzeniem zawału mięśnia sercowego, u których nie występowała hipoksemia na początku badania, nie wykazało istotnego wpływu dodatkowego stężenia tlenu w porównaniu z otaczającym powietrzem, ogólnej śmiertelności po roku lub częstości ponownego hospitalizacji z zawałem mięśnia sercowego. Brak efektu dodatkowego tlenu na śmiertelność był zgodny we wszystkich wcześniej określonych podgrupach, niezależnie od wyjściowej charakterystyki lub ostatecznej diagnozy
[przypisy: skiaskopia, biogenes wrocław, olej budwigowy na co pomaga ]