Zmiana kształtu soczewki

Filed Under (Bez kategorii) by admin on 05-09-2016

0

Schejn (1885) i Tscherning z teoryami, które różniły sie dyametralnie od poglądów Helmholtza. Tscherning usiłował dowieść, że więzadełko Zinna ulega podczas akomodacyi nie zwiotczeniu, lecz przeciwnie napięciu, że przez to przednia powierzchnia soczewki przypłaszcza się na obwodzie, ale zarazem bardziej wstecz pochyla, a tylko środkowa jej część, z powodu obecności twardego, mniej podatnego jądra wypukła się ku przodowi tak, że całość przedniej powierzchni przypomina kształtem tzw. rogówke stożkowatą (keratpconus) i analogicznie daje się określić nazwą lenticonus. Nowsze jednak badania Hessa (1897—1899) obalają te zapatrywania Tscherninga, a natomiast silnie przemawiają za teoryą Helmholtza. Hess wykazał, że oprócz niewątpliwego wypuklania się przedniej powierzchni soczewki, którego dowodzi zmiana obrazków Purkinje-Sansona, soczewka w całości obniża się, opada na dół podczas aktu akomodacyi. Zależnie od położenia głowy opada ona ku dołowi, ku dołowi i na zewnątrz lub ku dołowi i na wewnątrz. Tylko przy poziomem ułożeniu ciała, względnie głowy i takiem ustawieniu oka, ażeby płaszczyzna źrenicy była poziomą. Jak wiadomo, do doświadczenia dwóch świec, albo lepiej dwóch kwadratowych oświetlonych okienek w ekranie, widzimy w oku trzy pary obrazków. Pierwsza para pochodzi od przedniej powierzchni rogówki, działającej jako zwierciadło wypukle. Drugą parę najmniej wyraźnych obrazków wytwarza przednia powierzchnia soczewki, która stanowi również zwierciadło wypukle. Trzecią zaś parę obrazków wytwarza tylna powierzchnia soczewki działania jako zwierciadło wklęsłe. Otóż podczas akomodacyi pierwsza para obrazków, które są najjaśniejsze i najwyraźniejsze ze wszystkich, nie ulega żadnej zmianie, eo stanowi dowód, że rogówka w akcie tym nie bierze wcale udziału. Obrazki drugiej pary, które przedstawiają się jako kwadraciki znacznie większe i bardziej rozstawione od tych, jakie daje rogówka, lecz o wiele mniej jasne, zbliżają się do siebie i zarazem znacznie się zmniejszają. Obrazki trzeciej pary albo nie ulegają żadnej dostrzegalnej zmianie, lub tylko bardzo nieznacznie zbliżają się do siebie i pomniejszają się cokolwiek. Pomniejszenie i zbliżenie obrazków drugiego dowodzi znacznego wzmożenia krzywizny t. j. skrócenia promienia przedniej powierzchni soczewki, wiadomo bowiem, że im silniejsza jest krzywizna zwierciadła tem ono mniejsze daje obrazki. W nieznacznym stopniu skraca się także promień krzywizny tylnej powierzchni soczewki, toteż odwrócony obrazek trzeciej pary także trochę się skraca. Wielkość tych obrazków może być wymierzona za pomocą oftalmofakometru Tscherninga, a tem samem można obliczyć zmianę promieni krzywizny przedniej i tylnej powierzchni soczewki podczas napięcia akomodacyi. bowiem za pomocą tak zwanego ortoskopu, oko pogrążone we wodzie, w której optyczne działanie rogówki zostaje prawie zupełnie zniesione, nie traci wcale swej zdolności akomodacyjnej. Dowodów, że akomodacya elega na zmianie kształtu soczewki, mamy cały szereg. Już samo oglądanie oka w chwili, gdy ono wpatruje się w przedmiot bliski, pozwala nam zauważyć, że tęczówka zostaje przytem w swej części przyźrenicznej wypchniętą ku przodowi. Gdy w stanie spoczynku akomodacyi obwód źrenicy leży w tej samej płaszczyźnie, co rzęskowy obwód tęczówki, lub przynajmniej bardzo tylko niewiele przed tą płaszczyzną, to przy napięciu akomodacyi ten źreniczny brzeg tęczówki wysuwa się znacznie ku przodowi, tak, że tęczówka tworzy niejako pobocznicę Ściętego stożka, którego większą podstawą jest wieniec rzęskowy,a mniejszą przednią, obwód Źrenicy [więcej w: dentysta Łódź, stomatolog Warszawa, gabinety stomatologiczne, stomatolog zielona góra ]

Comments are closed.